Gorący temat 2019

Gorący temat (2019) Recenzja w CDA-TUBE.pl

„Gorący temat” przedstawia, z równoważną rozrywką i szokiem, wybuch, który miał miejsce, gdy panie z Fox News Channel postanowiły odkryć sposób życia niewłaściwych zachowań, który wygrał przez tak długi czas w telewizji satelitarnej.

Na około rok przed doniesieniami o niewłaściwym wykorzystaniu i brzydocie przeciwko Harveyowi Weinsteinowi rozpoczął się rozwój #MeToo, a jego zawodowcem był Roger Ailes, przerażający tytan wiadomości telewizyjnych, którego indywidualne królestwo rozpadło się. Film kierownika Jaya Roacha śledzi dni ładowania w połowie roku 2016, kiedy Gretchen Carlson, współtwórca porannego programu „Fox and Friends”, udokumentował roszczenie przeciwko byłemu dyrektorowi Fox News i Megyn Kelly – największej do tej pory gwiazdy systemu – podszedł Opowieści Ailesa o własnych prowokacjach.

To wszystko głęboki, prawdziwy materiał z ogromnymi stawkami – wewnętrznie, społecznie i pieniężnie. W każdym razie Roach, pracując na podstawie treści Charlesa Randolpha, znajduje wątpliwy parytet przedstawiający te okazje w wesołym tonie, jednocześnie tworząc konsekwentnie gromadzące się napięcie. „Gorący temat” jest zarówno lekki w stopach, jak i cios w brzuch.

Jest to naturalny obszar dla obu: Roach jest laureatem nagrody Emmy lub „Game Change”, opowiadającym o awansie Sarah Palin do niezaprzeczalnej jakości jako kandydata Johna McCaina w republikańskim prezydenckim wyścigu politycznym w 2008 roku. Randolph jest laureatem Oscara, współautorem „The Big Short”, który obejrzał się w pomieszanym punkcie spowolnienia w 2008 roku, pokazując go w zabawny sposób. „Gorący temat” konsoliduje elementy obu: martwe nakreślenia znanych mediów i postaci politycznych oraz niektóre kochające zabawę dzielenie czwartego podziału, aby odsunąć nas od kamery lub tego osobnego – i skandalicznie nieufnego – świata.

Osobą, która odsunęła cień i przywitała nas, jest Charlize Theron jako Kelly, która z przerażającą dokładnością zilustrowała pobyt, gdy tylko ją zobaczymy. W ciągu kilku chwil przez każdą część wyobraźni, naprawdę czujesz, że obserwujesz samą Kelly i sposób, w jaki robi ona wszechobejmujący spacer i rozmowę z wyjaśnieniem wewnętrznych działań umiarkowanej organizacji wiadomości. dwie lub trzy najważniejsze rzeczy bezpośrednio z góry. Kelly bierze udział w konspiracyjnych tonach, kim są gracze, w jaki sposób działa struktura siły i co jednostki muszą zrobić, aby przetrwać – szczególnie, gdy nie ma szansy, że będą potrzebować tych, którzy szukają miejsc na antenie. Niezależnie od tego, rozmawiając z nami przez większość czasu, mrugając i uśmiechając się, Theron również uśmierza mroźną, nieelastyczną osobowość Kelly, czyniąc ją coraz bardziej rozważną i otwartą.

Zmiana jest tak kompletna, że ​​Theron szybko powoduje, że zapominasz, że oglądasz postać ekranową grającą w Megyn Kelly. Tak czy inaczej, nie jest to żadna sztuczka. To cud planu kosmetycznego, jasne – kości policzkowe i wywrócony nos, z kredką do oczu i grubymi, podrobionymi rzęsami, wykonującymi wielką część naprawdę trudnej pracy, aby zakończyć wygląd. Co więcej, Theron wspaniale uchwycił ton i ekspresję głosu Kelly – niepowtarzalną kadencję, głęboką ekstrawagancję i specyficzną, czarującą chrypkę. Jednak, co bardziej krytyczne, dostaje wersję Kelly, jej siłę i potrzebę prawnika dla siebie jako zgodną z prawem i niemożliwą do rozwiązania.

Utrzymanie tak błyskotliwej pewności staje się coraz większym wyzwaniem dla Kelly, gdy Carlson (Nicole Kidman, przekazując zarówno słodycz w powietrzu, jak i aspiracje w powietrzu) ​​podnosi swoje roszczenia wobec Ailesa (John Lithgow, dodatkowo doświadczając ogromnej zmiany fizycznej). (Jest to niesamowita, krzykliwa robota dla Lithgow, dająca mu dużo miejsca na pokazanie swojego zasięgu, gdy przedstawia wulgarne, dzikie i podejrzane strony charakteru korpulentnego urzędnika.) A gdy inne wybitne kobiety podchodzą z pomocą Ailesa, Cisza Kelly okazuje się znacznie bardziej oczywista.

W tym momencie rodzi się ingenue: młoda dama, która jest urocza, blondynka i jest bliska gwiazdy telewizyjnej, podobnie jak Kelly i Carlson – po prostu jest o wiele młodsza. Margot Robbie błyszczy w roli Kayli, niezwykłej postaci, która nie opiera się na prawdziwej osobie, ale zamiast złożonego lub innego przedstawiciela systemu, który znosił obsceniczne postępy Ailesa. Zawsze atrakcyjna Robbie ma do czynienia z rewelacyjnym gangiem, z szerokiego spojrzenia w kierunku prawdziwego zwolennika („Uważam się za wpływowego w przestrzeni Jezusa”, mówi z całą prawdomównością, szukając się w sytuacji), do zaskoczenia informator. Dostaje także najbardziej niezręczną scenę w filmie, gdy widzimy, jak Kayla trwa przez przerażające spotkanie z Ailesem, w którym prosi, aby wstać i wspiąć się na jej ciemną sukienkę jeszcze bardziej wywyższoną. Robbie sprawia, że ​​bezsilność i przerażenie postaci stają się namacalne, a Roach traktuje cierpienie istniejące poza wszystkim z konwencjonalnością.

Podobnie w połowie roku 2016 – i naprawdę czuje się jak za życia – Donald Trump zaczyna kontrolować jako republikański kandydat na prezydenta, a jego kierunek naturalnie przenika się z tym lub jego ulubionym kanałem telewizyjnym. „Wszystko, co robi Trump, to oglądać Fox” – mówi Rob Delaney jako twórca Kelly. Ponieważ konflikt Kelly z Trumpem jako mediatorem dyskusji – w związku z zapytaniem, jakie zadała mu na temat jego traktowania kobiet przez lata – dodatkowo czyni ją celem i zwiększa rodzaj badania i seksizmu, z którym spotykają się liczne kobiety, gdy wspominają o swoich konta lub niewłaściwe użycie i brednie. „Gorący temat” stara się w całości włączyć to ustawienie, i robi to z nieciągłym, pół narracyjnym stylem, który na ogół nie działa. Bug zawiera autentyczny film – i tu i tam konsekwentnie umieszcza swoich artystów na zdjęciach – jednak dodatkowo wykorzystuje pracę kamery w ręku i zbliżenia, jakby koordynował scenę „Biura”, a metodologia jest sprzeczna i dotykowa lub przepychanie się.

W każdym razie wystawy są stale przekonujące, od głównych bohaterów ekranowych wykonujących pierwszorzędne prace – szczególnie w scenie, wszystkie oferują cichą jazdę windą, po cicho – do wspierających graczy z dalszej linii. Część wystaw jest zaskakująco martwa, jak Jeanine Pirro Alanny Ubach i Susan Estrich Allison Janney. Przez jedną niesamowitą, krótkotrwałą sekundę zaakceptujesz, że Kevin Dorff to Bill O’Reilly. Inni nie do końca uderzają w ten ślad, ale cała kultura newsroomów budzi się do życia uderzająco, zarówno poprzez strukturę pokoleniową, jak i rodzaj drzewiastego humoru, który utrzymuje pisarzy w normie w najbardziej strasznych czasach. W ten sposób Kate McKinnon sprytnie przybywa, by uratować się jako zamknięty twórca lesbijek w pierwotnym pojawieniu się O’Reilly i głos rozsądku, który ujawnia Kayli proste zasady proponowania przemyślenia: „Alarm, podniecenie. Przestraszyć, podniecenie”.

Co więcej, niesamowity twórca zespołu, Colleen Atwood, zasługuje na niezwykłą uwagę za to, by niezwykle znaczący Fox News był idealnie zamknięty. Różnorodność doskonale dopasowanych, dobrze klimatyzowanych sukienek z płaszcza i przerażająco wysokich obcasów ma na celu przekazać idealną mieszankę lub niezawodność i ofertę seksu. Co więcej, hemlines nigdy nie mogą być zbyt krótkie: jak sam Ailes ciągle się domaga, jest to medium wizualne. W każdym razie zajrzenie do szafy garderoby ujawnia cierpienie, jakie te kobiety cierpią ze względu na pożądanie, i typizację, jaką chcą cierpieć z powodu wyróżnienia.

„Gorący temat” nie może zmienić niczyich perspektyw – szczególnie tych, którzy oglądają film, na który zwraca uwagę, logo Fox News jest konsumowane w dolnym rogu ekranów telewizyjnych, ponieważ nigdy nie zmieniają kanału. W każdym razie nie stara się być rozsądnym i dostosowanym, aby uzyskać motto systemu – a jego ostra perspektywa jest jedną z wielu niezwykłych niezwykłych cech.