Synonimy

Synonimy

Feb. 28, 2019France, Israel, Germany123 Min.Unrated
Twoja ocena: 0
0 0

 
Film dostępny tylko w usłudze VOD. Dziękujemy, że oglądasz film z LEGALNEGO źródła.


W naszym serwisie NIE znajdziesz linków do pirackich źródeł. Bazujemy na ogólnodostępnych serwisach takich jak filmweb.pl oraz imdb.com. Linki, które są dostępne powyżej, prowadzą do autoryzowanych serwisów VOD, dzięki czemu masz pewność, że wspierasz legalną kulturę.

O co chodzi?

Opis

W początkowych scenach synonimów Nadava Lapida Yoav (Tom Mercier), młody Izraelczyk, który niedawno pojawił się we Francji bez grosza w swoim posiadaniu, budzi się w zaskakująco nie wypełnionej, rozległej strukturze, w której spędzał wieczór na zewnątrz, idzie pod prysznic i szybko znika. Wychodząc z toalety, stwierdza, że ​​jego szaty zostały zabrane (nigdy nie dowiemy się, przez kogo) i biegnie, rozebrany i oszalały, pośród wielu odsłoniętych pomieszczeń budynku, szukając ich, stopniowo robi się coraz chłodniej, aż wydaje się, że jest przygotowany do zamrażać. Jest to okoliczność, która zaczyna się jako żart, w tym momencie zamienia się w sen zdenerwowania, w tym momencie ruch – istnieje ciasna, performatywna bezproblemowość rozwoju Mercier – a następnie ryzyko egzystencjalne – Yoav wraca gorączkowo do wanny szorując ręce i nogi, próbując się rozgrzać – zanim dotarł do dziedziny ilustracji. Młodzieniec został odsłonięty, osamotniony i pozbawiony własności w niezwykłej, nowej krainie, bezradny wobec otaczającego go powietrza, niezdolny do chowania się.

Wygląda na to, że jest też gotowy na powtórkę. W chwili, gdy bogata francuska para, która mieszka na górze, Emile (Quentin Dolmaire) i Caroline (Louise Chevillotte), znajdują Yoav, dają mu szaty Emile. Dla młodzieńca, który wierzy, że nigdy więcej nie zobaczy Izraela, i który odmawia nawet mówienia po hebrajsku, wydaje się, że jest to nowy początek, zwłaszcza że szaty Emile’a sprawiają, że czuje się jak dandys lub suwerenność. W każdym razie, od samego początku, entuzjazm pary pary dla Yoav jest nieco seksualny. Emile zauważył, że nie jest obrzezany. Następnie Yoav odkryje, że jego ciało jest wiecznym źródłem zainteresowania ludzi wokół niego, w tym pornografa, który musi umieścić go w sytuacji seksualnej z Arabką.

Przez cały czas wokół Yoav utrzymuje się kontuzja. Ma historie – wątpliwe – o swoim życiu i niepokojących spotkaniach w izraelskim wojsku, a my wyczuwamy jego gniew i chcemy się uwolnić. Możliwość śmierci rzadko jest daleka: kiedy pierwszy raz się budzi i widzi Emile i Caroline, pyta: „Czy to przemija?” Kiedy dają mu plastikowy worek, nawiązuje do niego jako „paczki martwych ciał”. Krocząc ścieżkami, sztywno omawiając francuskie słowa i wyrażenia dla siebie, z głową w skupieniu i być może przerażeniu, jego kontemplacje nadal przechodzą w dzikość, stłumienie, wyrzuty sumienia, zażenowanie. Recenzuje swoje uznanie jako młodzieńca dla Hektora, niesamowitego wojownika Troi. W tym momencie przypomina sobie, że jego ludzie nie wspominali mu o tym, co stało się z Hektorem; gwarancje wielkości wojskowej raz na jakiś czas uznają rażące zabójstwo, które jest jego konsekwentnym przyjacielem. Migotliwy obraz ciągniętego ciała mężczyzny – podobnie jak Hectora – z tyłu furgonetki w okolicach wieczoru, po gładkiej, zajętej drodze w Izraelu, nawiązuje do obrzydliwości, które roją się od psychiki młodego Yoava, jednak nie mamy pojęcia jeśli przemawia to do wspomnienia, projekcji lub złego snu.

Nazwy synonimów zależą swobodnie od roszczeń Lapid, kiedy w wieku około 20 lat, niedługo po zakończeniu pomocy wojskowej, uciekł do Francji. „Przyłączenie mojej przyszłości do Izraela byłoby porażką” – pomyślał podczas spotkania Bomb Magazine w 2014 roku. „Potrzebowałem, aby moje życie obracało się wokół nieba, drzew, miłości, seksu, ludzkiego instynktu, a nie od tego, czy mam podpisać umowę z Palestyńczykami, niezależnie od tego, czy dać im Gazę itp.… Czułam się zakłopotana tym miejscem”. Podobnie jak bohater Synonimy, sam Lapid przysięgał, że nie mówi po hebrajsku, i wiódł alejki francuskim słowem. Ponadto, podobnie jak inni wyrzutkowie przed sobą, znalazł źle zaaranżowaną rzeczywistość: „Nigdy nie czułem się tak izraelski, jak wtedy, gdy byłem w Paryżu”, mówi na tym równoważnym spotkaniu.

Dla tego prymitywnego poczucia mroczności historia Synonimy jest do pewnego stopnia zakrzywiona, a ton jej tonów wśród zdezorientowanych i pozbawionych życia. Postacie od czasu do czasu mówią nielogiczne wnioski, włamują się do ruchów lub rozpoczynają bitwy. Okrążenie Lapida jest boleśnie dokładne, poza tym, kiedy tak nie jest; gdziekolwiek Yoav idzie głową w dół, kamera płynie gorącymi alejkami i stopami, akceptując swoją perspektywę. (W momencie, gdy młodzieniec w końcu patrzy, widzi Notre-Dame.)

Niezależnie od tego, mimo przeklętego stanu przekleństwa metodologii Lapida, osobisty fundament tej historii nadaje jej wiarygodność; wystąpienia i współpraca synonimów są zarówno symboliczne, jak i autentyczne. Można porównać ten obraz z fantastyczną – choć niezaprzeczalnie bardziej absurdalną – wodzem Palestyny ​​Elią Suleiman – It Must Be Heaven, parodią o wyrzutkach, w której producent filmowy ucieka z Betlejem do Europy i Ameryki, by przekonać się, że cały świat z powodzeniem stał się Palestyną. Coś podobnego przytrafia się Yoavowi: bierze lekcję francuskiego i opowiada o francuskiej pieśni poświęconej, z odniesieniem do ziemi pochłoniętej krwią skażonych; wrogość i śmierć, przerażenie i okrucieństwo są wszędzie, dla tych, którzy są na nie otwarci.

Kiedy Yoav wpada na spotkanie z ochroną macho w izraelskiej bezpiecznej przystani, od samego początku może wydawać się dziwne, że osoba próbująca rozpocząć inne życie może spędzać czas z osobami, które mogą pomóc mu zapamiętać jego przeszłość. Może się również wydawać dziwne, że stał się szybkim towarzyszem Yarona (Uria Hayik), intensywnie niezadowolonego, do pewnego stopnia fantazyjnego współpracownika, który jest drugą stroną Yoav. Zamiast ukrywać swoją postać, Yaron mówi każdemu, kogo spotyka, że ​​jest Żydem, i natychmiast z Izraela; podobnie fantazjuje o tym, jak mógł powstrzymać różne psychologiczne ataki opresorów we Francji. W jednej z najbardziej krytycznych scen filmu Yaron klepie go w metro jarmułką i szepcze izraelski hymn narodowy, chodząc po nim, wpatrując się prawnie w spojrzenia podróżników. Odsuwają się od niego tak dyskretnie i przy tak minimalnym zdziwieniu zewnętrznym, że myślałem o tym, czy ma to być niezwykła sukcesja snów, dopóki nie zrozumiałem, że to prawdopodobnie zrobiłbym, gdyby zaczęła się dowolna osoba w metrze wpatrując się we mnie i śpiewając „Hatikvah”. To właśnie część wspaniałości tego filmu: gra prawdziwie, wyjątkowo ludzką siłą napędową do ich dziwnych granic, po to, aby ujawnić znacznie bardziej godne uwagi realia.

Yaron może być biegunową odwrotnością Yoav’a, jednak tak naprawdę dwaj mężczyźni rozmawiają o czymś kluczowym. Yoav nie może pozbyć się swojej postaci, ponieważ przekracza ona osobowość – jest jaźnią; sama rzeczywistość, której tak gorączkowo potrzebuje, aby to zrzucić, oznacza, że ​​nie może. Film skupia się na tej nieuniknionej, zarówno narracyjnej, jak i oficjalnej: wszystkie jego owale i powtórzenia, dni pracy w stylu i tonie, jego rażące zainteresowanie ciałami i rozwojem, oscylują wokół tego subiektywnego, ludzkiego pojmania. Nasze poczucie bycia na planecie jest najbardziej diabelskim pytaniem w życiu dotyczącym kurczaka i jaj. Co się zaczęło, osoba czy osoba?

Synonimy
Synonimy
Synonimy
Synonimy
Oryginalny tytuł Synonymes
Ranking IMDb 6.6 3,204 głosów
Ranking TMDb 6.3 36 głosów
Udostępniono0

Tytuły, które mogą Cię zainteresować

Clemency
Diabelski młyn
Tigertail
Kto tu jest winny?
Prawda 2019
Misbehaviour 2020
Poznajmy się jeszcze raz
Asystentka 2019
Tajemnica anioła
The Night Clerk
Carrie
1BR
Możliwość dodawania komentarzy jest niedostępna.
error: Content is protected !!