Płonąca trzcina 2019

admin25 stycznia, 2020

Gdzie obejrzeć cały film Płonąca trzcina (2019) online?

Jak większość młodych wychowanych katolików, mój pierwszy smak likieru przypadł na kaplicę. Z niecierpliwością wyczekiwałem każdego smaku wina, zdając sobie sprawę, że pomogłoby to rozbić tępy wafel w moich ustach. Ciesząc się rodzajem płynnej ceremonii, pomieszałem jej ciepły wynik jako obejmującą bliskość Ducha Świętego. Dopiero kiedy zobaczyłem wyjątkową prezentację Phillipa Youmana „Płonąca trzcina”, zacząłem całkowicie rozumieć istotę tego zwyczaju. Nieznaczne zadumania o „nielegalny naturalny produkt, na przykład lekarstwa lub seks, są oznaczone jako grzechy, nawet jeśli są one rzeczywiście zawieszone przed naszymi twarzami, niezależnie od tego, czy będzie to wspólnota, czy wyryty asortyment Chrystusa, który namawia nas z krzyża (nasz krzyż portret Jezusa z wyciągniętą ręką na zgromadzenie). Jak powinniśmy osiągnąć solidną równowagę kontroli w męskim, centrycznym układzie tłumienia i hańby? Głównym filmem, na którym sprawdziłem był przebój ewangeliczny z 2015 roku „War Room” „tam, gdzie sprytna stara kobieta w pobliżu mówi kobiecie, że jej wiernym obowiązkiem jest pozostać poślubiona swojemu szkodliwemu małżonkowi. Zmaltretowana żona musi tylko dbać o swój osobisty interes, zamknąć wejście i odwrócić upadłego anioła , w ten sposób mistycznie zmieniając swojego dwukrotnego partnera w opiekuńczego wspólnika.

Jednoznaczne spojrzenie Youmansa, odradzająca kontemplacja dzieciństwa Południowego Baptystów jest naprawdę niezbędną częścią rzeczywistości po tak mizantropijnym, celowym rozgłosie. Rozpoczyna się monologiem wymuszonego alegorycznego pogłosu, a Helen (Karen Kaia Livers), namiętna wdowa w rustykalnej Luizjanie, przedstawia, jak jej najdroższy pies zaczął drapać się na śmierć. Żadne zatwierdzone lekarstwo nie zadziałało, przez co podkreślała, że ​​może nie być lekarstwa na zanieczyszczenie stwora, oprócz wyprowadzenia go z beznadziejności. Dopiero dużo później Helen pokazuje strzelbę, podobnie jak Lillian Gish w „The Night of the Hunter”, tak aby skończyć z puchatkiem innego rodzaju, od uciekania się do coraz bardziej nienagannych, niefortunnych ofiar. Helen jest pokrewną duszą z wszechstronnymi ciemnymi damami, przedstawionymi w krótkim filmie Youmansa „Won’t You Celebrate With Me”, który oświadcza, że ​​„coś próbowało mnie zabić i zgasło”. Ponadto przypomina słynną matczyną postać Gish z różnych perspektyw, zwłaszcza jej pracę jako obrońcy młodych ludzi, chroniąc ich przed sprytem skażonych mężczyzn napędzanych bez udziału innych osób służących uczciwości. Powtarzająca się idea maltretowania w surowych i zdewastowanych sieciach, tak zadziwiająco zbadana w narracji Bing Liu, „Disapproving of the Gap”, znajduje tutaj wyraźne odzwierciedlenie w rymowych relacjach dwóch mężczyzn w pobliżu serca Helen, jej wielebnego i jej dorosłego potomka.

Ponieważ Bóg jest tak często wykorzystywany jako podwładna dla męskiego, centrycznego społeczeństwa w całych jego strukturach, ludzie zostali zaangażowani, aby wziąć Go za siebie, uwalniając dyscyplinę od kobiet, gdy wstają, w konsekwencji wycofując się z wyznaczonego przez siebie biblijnie miejsca zakwaterowania. Nic dziwnego, że bezrobotne dziecko Helen, Daniel (Dominque McClellan), uważało, że jego pracująca małżonka Sherry (Emyri Crutchfield), miała prawo zostać pobita za przekazanie informacji, które uważał za asortyment szkodników. Podąża tylko krokami postawionymi przez takich jak wielebny Tillman (Wendell Pierce, we wspaniałej prezentacji), których niestabilny temperament spowodował okrutne wstrząsy, które spowodowały, że jego zmarły małżonek ocierał własną krew. Ta scena jest trzymana poza ekranem, punkt po punkcie, w nieprzyjemnym głosie Helen, podczas gdy słaba pamięć Tillmana jest odzwierciedlona przez bezpretensjonalne zaciemnianie konkretnych ujęć bezbłędnie lenowanych przez Youmansa. Dwaj mężczyźni są obecnie na czele pijących alkoholików, skręcających od narożników do rogów życia, jednocześnie raniących postronnych. Jednak ani Daniel, ani Tillman nie są tekturowym łotrem na prośbę strasznego małżonka w „Pokoju wojennym”, poprzedzającym jego nieoczekiwaną łaskawość zbawienia, powodującą niepokojące zanieczyszczenie żywności. Są one efektem ram odtwarzających niebezpieczną męskość, zarządzając kartą „Wyjdź z piekła” z wymówki i przeoczenia, szczotkując pod matą to, co powinno być zarządzane na zewnątrz. Seksu należy się bać, a nie pojmować, co powoduje, że Tillman żałuje rozwijającej się odporności „mężczyzn noszących sukienki”, podczas gdy Daniel rzuca okiem na pornografię typową dla kobiet, podobnie jak robił to striptiz, do którego poszedł Robert Mitchum w „The Night” Łowcy ”.

Każdy z projektów oglądanych w minionej telewizji Daniela, w tym taśma pornograficzna, to relikty z niedostępnej przeszłości, zalecające zatrzymanie tego miasta w Luizjanie w przestarzałym czasie, uporczywie odmawiające przejścia do najnowszej epoki. Wpływ młodzieńców na spokojne używanie, jak widać w reklamie Flintstonów dla papierosów Winston (zabawnie spokrewnionych przez Helen), dopełnia Daniel, gdy zmusza swoje małe dziecko, Jeremiasza (Braelyn Kelly), do połykania swojego ostatniego mieszanego orzeźwienia . Jego wysiłki są jeszcze bardziej kuszące, gdy dołącza do niego zaraźliwy singiel Roberta Johnsona z 1937 r. „They are Red Hot”, jeden z wielu utworów, które sprawiają, że ten film jest wielką radością dla uszu za to, co jest warte dla oczu. Mieszane liczby ewangelii wykonywane przez Kościół Chrzciciela Misjonarzy na Górze Góry przenoszą intensywność przestrzeni publicznych, w których entuzjastyczni członkowie mogą ożywić poczucie doskonałej solidarności. W jednej z najlepszych scen tego filmu Helen odjeżdża do domu odurzonego ministra po tym, jak odkrył, że jest nieświadomy, zatrzymał się, a potem przed kwaterami niewolników zabezpieczonymi na wieki w Thibodaux. Mijające się światła uliczne zabierają świetny księżyc, gdy Helen – jej twarz rozjaśniona blaskiem papierosa – otacza kontrolne światło mętnością. Na ścieżce dźwiękowej znajduje się fascynujący fragment z „Mrocznego Chrystusa Andów” Mary Lou Williams, epickiego chóru z 1964 roku o St. Martin de Porres, uzdrowicielu, który swoje życie poświęcił biednym ludziom. Helen ponad wszelką wątpliwość chce zostać uzdrowicielką, ale jest tak wiele, co może zrobić, gdy sępy zaczną się kręcić – a nawet śpiewać – podczas ostatniej demonstracji.

Kolejność wizualnej narracji Youmansa, aż do najmniejszej subtelności, jest tym bardziej zdumiewająca, biorąc pod uwagę sposób, w jaki jest on obecnie 19-letnim filmistą w Nowym Jorku. Ponadto zdarza się, że pochodzi z siódmego Oddziału w Nowym Orleanie i znalazł idealnego wspólnika zorientowanego na społeczność u oficjalnego twórcy Benha Zeitlina, którego debiut reżyserski ustawiony w Luizjanie „Mammoths of the Southern Wild” wydawał się naturalnie wynikać z jego uczuć za obszary i umiejętności w pobliżu, których użył. Odpowiednik można powiedzieć o każdym z trzech zdjęć, które stworzył Zeitlin: „Give Me Liberty” Kirilla Mikjanovsky’ego, dramat będący efektem rozproszonej codziennej praktyki odtwórcy pojazdu w Milwaukee, który wyczerpał mnie tak, jak prawie żadne filmy w tym roku; Dokument z 2017 r. „Brimstone and Glory”, opowiadający o szczęściu meksykańskich petard, pokazuje, że obrażenia naprawdę szkodzą jego władzy wykonawczej; a teraz film Youmana (początkowo zatytułowany „Chwała”) o genialnym przewodniku religii i o tym, jak jej dualizm może nas śpiewać jak ćmy przyciągane ogniem. Bóg z pewnością na zawsze będzie zdezorientowanym tematem dla większości ludzi, ale bez wątpienia ten film zmienił zdanie w nieograniczonych możliwościach wyobraźni twórcy.

Gatunki
Udostępniono0
Możliwość dodawania komentarzy jest niedostępna.
error: Content is protected !!